Weg

Leven en dood ligt dicht bij elkaar, wordt wel eens gezegd. Maar voor Laure lag het letterlijk naast elkaar. Toen ze moest bevallen van haar tweeling, wist ze dat alleen Oskar het zou overleven. Zoontje Otis maakte geen schijn van kans buiten de baarmoeder en overleed in de armen van zijn papa Bert.

Ze wist dat er een ontslagronde zat aan te komen, maar geen haar op het hoofd van Els dacht eraan dat ook zij een C4 ging krijgen. Het was een donderslag bij heldere hemel, die zware sporen heeft nagelaten. Het ontslag is ondertussen vier jaar geleden, maar heeft Els helemaal onderuit gehaald. Ze is ondertussen de zestig gepasseerd en wil heel graag nog iets betekenen, maar krijgt maar heel weinig kansen.

Na een afgesprongen relatie gaat Iwein weer bij zijn moeder wonen. Ze is leerkracht en schilder, en herstelt van een hartoperatie. Op een dag in juli zakt ze in elkaar aan de poort en overlijdt. Acht jaar later woont Iwein bij zijn broer Lander, als ook hij - op exact dezelfde dag als hun moeder - plots overlijdt. Lander was op trektocht in Spanje en stierf door een hitteslag. Iwein mist hem heel erg.

Na corona gaat er een scheidingsgolf door de vriendenkring van Penny. Als ze verliefd wordt op de ex-man van haar vriendin Lesley, vinden de twee het vooral fijn dat Lesley's drie dochters in goede handen zijn. Lesley gaat met haar nieuwe partner een eind verderop wonen en krijgt nog een zoontje, maar de vriendschap en het contact blijft innig. Op een ochtend verongelukt Lesley op weg naar haar werk. Penny - die zelf ook drie kinderen heeft - verliest niet alleen haar vriendin, ze wordt ook plotsklaps plusmama van drie jonge kinderen die hun moeder kwijt zijn. Hun hele leven en gezin verandert drastisch in een split second.

'Er is geen hartactiviteit meer.' Die zin betekende het einde van een zorgeloze zwangerschap, en daarmee ook het einde van de "Anja-voor-Magnus". Na 34 weken is het hartje van hun zoontje om onverklaarbare redenen gestopt met kloppen. Anja moet bevallen van een overleden kindje. Samen met haar partner Koen neemt ze Magnus overal mee in hun leven. Ze maakt er haar missie van om aan de wereld uit te leggen wat zo'n verlies met je doet. Anja schreef haar rouwproces ook neer in het boek Alles is anders.

Sterre werd een beetje te vroeg geboren, maar verder ging het de eerste jaren goed. Tot er plots allerlei problemen begonnen op te duiken. Sterre stopte met eten en kon niet meer naar school. Er vielen diagnoses als autisme en ARFID, maar ze blijven als gezin ook verder zoeken. Want er is veel meer aan de hand, alleen is het heel moeilijk om daarin gehoord én geholpen te worden. Ondertussen vecht Liz als een leeuwin voor haar dochter. Om ervoor te zorgen dat Sterre hier vandaag nog is, heeft zorgmama Liz zichzelf helemaal opzij gezet. Want Sterre eet alleen op een bepaalde plek buiten, in het bijzijn van haar mama. Dus hun hele leven is gebouwd rond die eetmomenten.

Toen de dochter van Rob na zes maanden zwangerschap geboren werd, gaven de dokters haar eigenlijk meteen op. Maar Ichelle kwam erdoor en groeide op tot een fantastische vrouw. Toen ze haar eigen naaiwinkel opende in Oostburg (NL) ging het haar voor de wind. Maar op een dag verdween Ichelle. Eerst kwamen er wel nog vreemde sms'en, maar daarna werd het stil. Wekenlang werd er naar haar gezocht, ook door haar vader. Uiteindelijk bleek dat Sandra, die verderop ook een winkel had, Ichelle had vermoord en in stukken had gesneden.

Hematoloog Tessa Kerre is gespecialiseerd in stamceltransplantaties en immunotherapie. Ze is een heel empathische dokter, die tot het uiterste gaat voor haar patiënten. Dat doet ze met diepgravend onderzoek, innovatie en de allerbeste zorgen, maar ook met kunst. Hematologiepatiënten blijven vaak een leven lang verbonden met haar afdeling, dus bouwen ze ook echt een band op. Tessa brengt troost op een - voor een ziekenhuiskamer - onconventionele manier: door kunst tot bij de zieke te brengen, in allerlei vormen.

Een adoptie wordt vaak vooral bekeken vanuit de kant van de wensouders, veel minder vanuit het kind. Shashitu kwam vanuit Ethiopië in een Nederlands gezin terecht, maar dat liep niet vlot. Vandaag woont ze in Antwerpen en heeft ze volledig gebroken met haar adoptieouders. In de zoektocht naar zichzelf, voelde ze heel erg dat die andere kant van adoptie nog altijd een groot taboe is. En net die stem wil ze graag laten horen. Want het is jammer genoeg niet altijd een positief verhaal. Er is in het verleden heel wat fout gelopen met buitenlandse adopties. Je trekt een kind ook altijd weg uit zijn natuurlijke omgeving. En ook als er alleen maar liefde is, laat dat altijd sporen na.

De zoektocht naar je echt thuis voelen is een rode draad in het leven van Natalja, ook al is dat vaak onbewust. Omdat het in Belarus niet meer veilig was, kwam ze als tiener met haar moeder, broer en stiefvader naar België. Dat is ondertussen meer dan twintig jaar geleden, maar het blijft moeilijk om hier echt haar weg te vinden. Tegelijk voelt Belarus ook niet meer als thuis. Ze kan en mag er zelfs niet naartoe reizen, waardoor haar drie kinderen hun opa alleen maar kennen van een scherm. Daarnaast omschrijft Natalja zichzelf als een non-binaire moeder. Ook op het vlak van genderidentiteit is het een zoektocht naar jezelf mogen en kunnen zijn, naar veiligheid. Dit is een verhaal over de zoektocht naar je thuis voelen, op de plek waar je woont én bij jezelf.

Na zijn vervroegd pensioen viel de papa van Eline in het spreekwoordelijke zwarte gat, hij raakte ook steeds meer sociaal geïsoleerd. Een verslaving is geen verhaal van vandaag op morgen, het sluipt er bijna onzichtbaar in. Op geen enkel moment wilde haar vader toegeven dat er een probleem was, hij dronk ook altijd stiekem. Daarom kon externe hulp ook niet echt tot hem doordringen. Uiteindelijk moest Eline haar papa afgeven aan de gevolgen van de verslaving.

Elke Decruynaere en haar zus groeiden op in een warm zorggezin. Hun beider ouders, leerkracht en verpleegster, hadden met veel liefde hun leven georganiseerd rond de oudste zoon Korneel, die een verstandelijke en fysieke beperking heeft. Toen de moeder van Elke een hersenbloeding kreeg, kon ze niet meer mantelzorgen omdat ze zelf hulpbehoevend werd. Ze werd depressief en koos uiteindelijk voor euthanasie. Toen daarna haar vader ook nog op intensieve belandde, maakte Elke uiteindelijk de keuze om haar schepenambt in Gent los te laten. Ze zorgt nu mee voor haar grote 'kleine' broer.

Op een koude februarinacht werd Ellen wakker van een vreemd geluid. Een paar minuten later stond ze met haar vier kinderen op straat, want de vlammen sloegen toen al door het dak van de garage. Niemand raakte gewond, de materiële schade werd uiteindelijk vergoed en hersteld, maar het trauma blijft. Ellen heeft het nog altijd moeilijk met slapen, omdat er een soort permanente waakfunctie geactiveerd is. Want het besef dat het ook heel anders had kunnen aflopen, is heel erg aanwezig.

Het leven is hard geweest voor Gilbert. Zijn vader stierf op jonge leeftijd in vreemde omstandigheden, een paar jaar later moest Gilbert ook zijn moeder onverwacht afgeven. Het grote landbouwersgezin bleef verweesd achter. Als zevende in de rij klampte Gilbert zich vast aan zijn oudere zus, tot ook zij niet veel later overleed na een korte ziekte. Maar hij vindt het geluk bij Norette en werkt zichzelf op in het bankwezen. Zijn drie fantastische dochters geven hem veel energie. Een paar maanden geleden werd dat geluk bruusk afgepakt toen hun oudste dochter Sofie, zelf moeder van twee prachtige dochters, uit het leven stapte. Gilbert is enorm verdrietig maar niet boos. Omdat hij zelf te kampen had met depressies, begrijpt hij het ook ergens.

Het was een warme dag in mei toen haar man belde met het vreselijk nieuws. Kevin had een werkongeval gehad op het familiebedrijf en dat niet overleefd. Fien sprong meteen in de auto. Haar mama zat naast haar, in haar buik een baby en op de achterbank haar dochtertje én de twee kinderen van haar broer. De vraag of hij nog bij bewustzijn was, moest Fien beantwoorden met de hardste woorden dat hun papa overleden was. Kevin was een fantastische kerel, maar soms ook een pain in the ass. Zoals dat hoort bij grote broers. Omdat ze ook collega’s waren, zag Fien haar broer elke dag. Kevin wordt enorm hard gemist op allerlei fronten, maar de zoektocht in het rouwproces zorgde bij Fien ook voor een positieve omwenteling. Met Vlechtwerk laat ze mensen op verhaal komen als ceremoniespreker in vreugde en verdriet.

Ellen is de enige podcastgast die - helaas - voor een tweede keer te gast is bij WEG. In aflevering 9 vertelde ze over levend verlies en hun zorgenkind Sofia. Hoe moeilijk dat is, maar ook hoe een sterk team ze vormde met haar man Alexander. Vorige zomer gebeurde het ondenkbare. In hun vakantiehuis in de Ardennen zakte de grote liefde van Ellen plots in elkaar, hij overleed dezelfde dag. Het verdriet is loodzwaar, maar Ellen zoekt overal schoonheid. Ze is ook graag rebels in het rouwen, want afscheid zelf vastpakken kan zoveel troost bieden.

De dood van zijn moeder maakte als tiener een stevige indruk op Roel. Jaren later moest hij ook afscheid nemen van zijn voldragen dochter. Samen met zijn ex-vrouw maakte hij daar een heel bijzonder verhaal van, met alle ruimte voor persoonlijke invulling. Die lijn trok Roel ook door in zijn werk, want als deskundige maakte hij van de begraafplaats in Leuven een open parel van rust, gezelligheid en warmte. Het afscheidsritueel.

De meeste zelfdodingen zijn niet impulsief, maar Evelien is er heel erg van overtuigd dat het bij haar man Thijs wel een momentopname was. Hij werkte vaak laat, dus ze was niet meteen ongerust. Ook toen hij 's ochtends nog niet thuis was, dacht ze niet aan een wanhoopsdaad. Zelfs niet toen de politie ernaar vroeg. Uiteindelijk vond een familielid Thijs in de tuin, maar alle hulp kwam te laat. Evelien bleef achter met twee kleine kinderen en een baby in haar buik.

Haar zusje werd ziek toen Eve in de buik van haar mama zat. Ze stierf toen Eve nog een baby was. Een paar jaar later moest ze ook haar mama afgeven aan kanker. Samen met haar broer en vader probeerde Eve iets van haar leven te maken. Maar het verlies van vroeger bepaalde ook haar volwassen leven. Toen gebeurde het ondenkbare: ook haar broer, vader van drie kinderen, werd ziek. Eve moest hem ook afgeven, maar het was een heel ander rouwproces dan bij haar moeder. Ooit zaten ze met zijn vijven rond de tafel, nu blijven alleen Eve en haar papa achter.

Inge en haar broer woonden na de scheiding bij hun vader. Toen hij plots overleed in een ongeval werd hun leven grondig overhoop gegooid. Jaren later reisde Inge de wereld rond, misschien als vlucht van het verdriet? Ze trouwde met een Nieuw-Zeelander en kwam vijf jaar geleden met haar gezin opnieuw naar België. Ze reisde het land rond om zoveel mogelijk mensen te spreken die haar vader hadden gekend, om een ruimer beeld van hem te krijgen. Ze werkt ook bij vzw Missing You, een organisatie die kinderen en jongeren helpt bij het rouwen. Binnenkort komt er opnieuw een afscheid aan, want het gezin gaat terug naar Nieuw-Zeeland.

Lobke kreeg als dertiger het verdict borstkanker. Ze was meteen enorm strijdvaardig. Tijdens haar behandeling probeerde ze zo actief mogelijk te blijven, want ze wilde nadien de sportieve draad graag weer oppakken. Maar dat bleek een beetje naïef, want er is een leven voor en na borstkanker. Zelfs als je officieel genezen bent, sleep je de gevolgen voor altijd mee.

Toen Robin na twee zwangerschappen nieuwe kleren nodig had, overviel hem een een gigantische golf van stress. Opnieuw, want alles wat met kledij te maken had, voelde al zijn hele leven als een enorme last. Op een dag paste hij een mannenhemd en dat voelde heel goed aan. Het was de start van een complexe puzzel, waarbij steeds meer stukjes in elkaar vielen. Het was ook de start van een moeilijke weg en een lang proces, waarbij het zoeken is naar een nieuwe identiteit. De transitie naar een mannenlichaam en een mannenleven, gaat ook gepaard met heel veel verlies: Afscheid van een heel liefdevolle relatie, maar ook afscheid van een leven waarbij alles duidelijk in een hokje past.

Na de scheiding van zijn ouders bleef Dieter bij zijn vader wonen. Toen zijn moeder een paar jaar later uit het leven stapte, besefte hij op die jonge leeftijd nauwelijks wat dat betekende. Zijn vader kreeg na een tijdje een nieuwe relatie en ook 'nieuwe' kinderen. Hij nam steeds meer afstand van zijn oudste zoon. Op papier heeft hij alles gedaan wat moest om Dieter te groot te brengen, maar emotioneel is er een gigantische afstand.

De zwangerschap en bevalling verliepen vlot, maar een paar dagen na zijn geboorte werd Hector slapper en grauwer. Het zoontje van Maud werd overgebracht naar een ander ziekenhuis en bleek een zeldzame stofwisselingsziekte te hebben. In zijn korte leventje kon hij één keer gaan wandelen met zijn ouders, één keer de winterzon op zijn gezicht voelen, één keer een echt mensje zijn. Niet veel later overleed hij, Hector had geen schijn van kans. Zijn moeder en ex-senator voor CD&V Maud Vanwalleghem schreef een fantastisch boek over dit vreselijke verhaal: Hector was hier. Daarin vertelt ze over het leven en haar verdriet, maar ze weet ook treffend de vinger te leggen op hoe onze maatschappij vervreemd is van wat er echt toe doet.

Het was voor Thomas eigenlijk altijd moeilijk om mee te draaien in het ‘systeem’, maar vanaf zijn zestiende ging het echt bergaf. Hij zocht afleiding in drank en drugs, tot een hersenbloeding door cocaïnegebruik hem fataal werd. Laura blikt terug op haar woelige jeugd, waarin haar ouders alles geprobeerd hebben om haar te beschermen én Thomas te helpen. Maar tegenover het monster drugs stonden ze machteloos.

Hij was kapitein op de lange omvaart, maar verongelukte met de auto op weg naar huis. Noëmi was toen drie, haar zusje amper één. Ook iemand die je niet bewust gekend hebt of veel te kort, kan je net daarom enorm hard missen. Noëmi probeert nog altijd samen te puzzelen wie haar vader was, aan de hand van foto's en anekdotes die vrienden en familie haar vertellen. Als kind kreeg hij bijna een mythische status en hoopte ze stiekem dat hij op een bepaald moment toch gewoon naar huis zou komen. Uiteindelijk besefte ze dat de boot van papa Carl nooit meer zou aanmeren, maar dat hij tegelijk altijd met haar meevaart. Zesendertig jaar later heeft hij een prachtige en warme plek in haar leven.

Een paar maanden eerder was Naomi gaan samenwonen met haar vriend. Ze was jong en het leven lachte haar toe. Op een avond konden Cynthia en Ludwig hun dochter niet bereiken. Dat was ongewoon, want het hele gezin was enorm close en Naomi antwoordde doorgaans heel snel. Omdat corona net was uitgebroken, durfden ze niet meteen naar haar huis gaan een paar dorpen verder. Bovendien konden ze nog wel contact maken met haar vriend, die hen geruststelde dat alles in orde was. Maar het slechte voorgevoel nam niet af en ze gingen de volgende dag toch naar haar Zonhoven. De straat was afgezet en er stonden heel wat combi's. Naomi was vermoord én haar vriend was opgepakt.

Tom en Alison deden eigenlijk alles samen. Ze runden samen hun restaurant Cochon De Luxe in hartje Gent én hun gezin met twee jonge kinderen. Op een dag had Tom felle buikpijn, een paar maanden later kreeg hij een terminale diagnose. Het afscheid kwam nog sneller dan verwacht. Tijdens zijn ziekte bleef Tom positief, humor was zijn sterkste wapen. Maar het mocht niet baten, Alison moet alleen verder. In haar diepste verdriet heeft ze de kracht gevonden om hun restaurant om te vormen tot een warme troostplek, Splinter.

Op 14 maart 2021 kon het geluk van Marie en Dennis niet op met de geboorte van hun zoon William. Een paar maanden later stortte hun wereld in, want hun zoontje bleek heel erg ziek. William leed aan het syndroom van Menkes, een stofwisselingsziekte met een levensverwachting van amper drie jaar. Uiteindelijk is het stoere leeuwtje amper 14 maanden geworden. William stierf vlak voor hij naar Spanje zou vertrekken voor een experimentele behandeling. Marie vertelt over zijn veel te korte leven, zijn veel te lange doodsstrijd en het eeuwige gemis.

Het was al een keer misgelopen vroeg in de zwangerschap, waardoor het nieuwe avontuur ook met een klein hartje begon. Maar net toen Frederik en zijn vrouw erin begonnen te geloven, bleek het kindje in haar buik niet levensvatbaar. Omdat het in volle corona was, werden ze van ziekenhuis naar ziekenhuis gestuurd en moest Frederik vaak buiten wachten. Uiteindelijk werd het kindje geboren op Frederiks verjaardag, waardoor hij die dag het liefst voor altijd wil overslaan. Het koppel woont in het buitenland, ver van vrienden en familie, wat het nog moeilijker maakt.

Het lijkt heel normaal om een seksleven te hebben, maar dat is het niet voor iedereen. Marie is een prille twintiger en heeft vulvodynie, wat seks voor haar tot een enorme uitdaging maakt. Ze heeft namelijk altijd pijn aan haar vulva. Het maakt een relatie ingewikkeld, het maakt seksualiteit enorm beladen. Maar het gebrek aan begrip en kennis van deze aandoening, brengt nog veel meer verlies met zich mee.

"Ze zag er supergelukkig uit toen we elkaar zagen op Facetime, dat beeld wil ik voor altijd vasthouden." Daarom besliste Jolien om het lichaam van haar mama niet meer te zien na haar plotse dood. Christelle was op vakantie in Tenerife toen ze voor haar pakje friet plots in elkaar zakte. Ze werd in allerijl met de ambulance weggevoerd. Jolien nam het eerst mogelijke vliegtuig, maar mocht door de strenge regels op het eiland niet bij haar. Christelle, die een paar maanden eerder zestig was geworden, is alleen gestorven in een Spaans ziekenhuis. Doodgaan in het buitenland legt nog een extra laag op bergen verdriet, want er komt heel wat bij kijken. Een paar maanden later kijkt Jolien terug, nog midden in de verse rouw.

Ze zaten samen in de klas en waren onafscheidelijk in het middelbaar. Geen koppel, maar wel besties. Sarah en Stijn gingen elk een iets andere kant op tijdens hun studies, maar verloren elkaar niet uit het oog. Tot Stijn op een dag telefoon kreeg dat zijn hartsvriendin uit het leven was gestapt. De zorgeloosheid was meteen weg, de fragiliteit van het leven kwam ineens bovendrijven. Meer dan vijftien jaar later kijkt Stijn heel nuchter naar het gemis. Maar omdat hij beseft dat het heel plots kan omslaan, vindt hij het belangrijk om elke dag te leven alsof het zijn laatste is.

'Wat is het doel van de operatie?', vroeg Steven aan de dokter. Het antwoord was: tijd kopen. Toen besefte Steven pas echt dat hij de liefde van zijn leven zou verliezen. Kort daarna stierf Kathelijne. Dat was op 10 maart 2020, een paar dagen voor de eerste lockdown. Het eerste afscheid was daarom buiten in heel intieme kring, twee jaar later nog een keer in het groot met iedereen die daar nood aan had. Maar eigenlijk neemt Steven nog elke dag afscheid. Als weduwnaar met drie kinderen heeft zijn leven door de dood een heel andere wending genomen.

Boven De Wolken is een vzw die sterrenouders een tastbare herinnering geeft aan hun overleden kindje. Een fotograaf stapt bij het getroffen gezin binnen om serene beelden te maken van hun baby. Zo zijn er niet alleen foto's voor altijd, maar is er ook een warm en uniek gezinsmoment voor het definitieve afscheid. Anneleen heeft deze vzw samen met Sharon opgericht en pleit er heel erg voor om de dood veel meer te omarmen. Het is bijvoorbeeld niet gek om een dood lichaam te knuffelen, het kan net heel helend zijn om bewust afscheid te nemen. Een gesprek over sterrekindjes, maar nog veel meer over de dood in het leven.

Ze was vrolijk en speelde, maar Leonie was tegelijkertijd ook heel erg ziek. Haar bloedwaarden waren heel slecht, maar de dokters wisten niet wat er precies scheelde. Ze stierf na een risicovol onderzoek, te plots om het te kunnen bevatten. Mama Sofie was op dat moment pril zwanger van hun tweede kindje Gaston. Ze ging en gaat door het rauwe verdriet, met haar man Dietrich aan haar zijde. Leonie wordt enorm gemist en Sofie toon via haar Instagram (@sofiesourdeau) hoe rouwen eruit ziet. Hoe hartverscheurend liefde en gemis is, hoe warm troost kan zijn.

Na de dood van zijn vriend en muzikant Robbie voelde Pieter de nood om ook muzikaal weer dicht bij hem te zijn. Het begon als een zot idee om een concert te geven op het kerkhof bij Robbie, maar ondertussen is bijna de helft van de Vlaamse gemeentes dat voorbeeld gevolgd. Op 1 november organiseert Reveil troostconcerten op begraafplaatsen, als eerbetoon aan de mensen die gemist worden. Reveil geeft rouw een warme gloed en heeft nog veel plannen voor de toekomst. Na de aflevering krijg je ook nog een bonustrack, het nummer dat Pieter voor Robbie schreef: Zinger - Grace (Everybody's Dying These Days).

Zoals zoveel Vlamingen kochten Bregje en haar man een huis en verbouwden het grondig. Maar toen viel er een brief in de bus. Door gewijzigde gewestplannen moet hun woning wijken voor grote wegenwerken. Het huis - de thuis - waar hun twee kindjes opgroeien, gaat over twee jaar genadeloos tegen de grond. De onteigeningsprocecure sleept ondertussen al jaren aan, waardoor hun leven op een manier on hold staat.

De positieve test was ongeveer het enige prettige moment in de zwangerschap. Meteen daarna werd Joke zo misselijk dat ze de rest van de negen maanden in bed en zelfs in het ziekenhuis moest doorbrengen. Door het overmatig overgeven was ze zo verzwakt, dat ze een paar jaar moest herstellen. Daardoor is het uitgesloten om voor een tweede kindje te gaan, hoewel Joke zichzelf altijd had gezien met een groot gezin.

Haar tweelingzus reageerde als er een deur dichtsloeg of draaide haar hoofd naar pratende mensen, maar Jiska niet. Al snel bleek dat ze matig hoorverlies had, dat door de jaren alleen maar erger is geworden. Ondertussen is Jiska medisch doof maar kan ze dankzij een cochleair implantaat toch nog bepaalde dingen horen. Maar de weg naar een diploma, een fijne job en een gezin waren niet evident. Het dagelijkse leven heeft heel wat extra uitdagingen als je niet goed hoort. Voor deze aflevering is er ook een transcriptie voorzien. Die vind je op www.podcastweg.be. Grote dank aan Layla, collega van Jiska, die hiervoor gezorgd heeft.

Het is een grote stap om echt alle contact met je familie te verbreken. Maar Sofie had geen keuze. Haar narcistische vader ging meer dan eens te ver, tot de loyaliteit van Sofie echt op was. Jammer genoeg verliest ze daarmee niet alleen een ouder, maar ook haar geliefde grootmoeder en de rest van de familie. Haar vader zit ondertussen in de gevangenis.

Hij had een drankprobleem, maar was enkele jaren eerder afgekickt. Toch koos de vader van Lennert er op een dag voor om zijn leven te eindigen in een koude rivier. Jaren later kreeg Lennert zelf donkere gedachten, maar hij zocht en vond de juiste hulp. Hij werkte aan zichzelf en ziet weer licht. Lennert wil die kwetsbare maar hoopvolle boodschap graag met de wereld delen.

Als ouders uit elkaar gaan, heeft dat altijd een impact op de kinderen. Bij de ouders van Bo ging het heel moeizaam. Om het andere weekend stonden zij en haar broer klaar met hun valiesje, maar op een dag kwam hun vader gewoon niet meer opdagen.

Als je drager bent van het borstkankergen, is de kans heel groot dat je borsten je ooit ziek zullen maken. Dat nieuws kreeg Elke toen ze zwanger was van haar derde kind. Op een moment dat verschillende familieleden al de kankerdiagnose hadden gekregen. Het was voor haar nooit echt een keuze om haar borsten te houden, maar ze gaf zichzelf wel tien jaar de tijd om afscheid te nemen. Dan onderging ze een borstamputatie en een reconstructie met eigen weefsel. Maar daarmee is het verhaal nog niet ten einde.

Later wil ik mama worden, dat was evident voor Sofie. Ze leerde haar man kennen, hij had al een zoon uit een eerdere relatie. Ze waren helemaal klaar om het gezin uit te breiden. Maar Sofie werd niet zwanger, ook al is daar nooit een medische oorzaak voor gevonden. Het koppel stapte de fertiliteitswereld binnen en Sofie pushte haar lichaam tot het uiterste, in de hoop een kindje van hun twee te kunnen krijgen. Maar het gebeurde niet. Haar buik blijft voor altijd leeg, maar haar hart is vol. Samen met haar man adopteerde ze twee kindjes, al staat dat traject eigenlijk bijna los van hun biologische kinderwens. Het verdriet om wat niet is, blijft Sofie - ondertussen een veertiger - nog altijd achtervolgen. Ze schreef de pijn treffend neer in het boek 'Later wil ik mama worden'.

Dit is een speciale aflevering. Want host Sofie wordt dit keer zelf geïnterviewd, door Felice Dekens. Het thema van deze podcastreeks is een rechtstreeks gevolg van wat zij zelf heeft meegemaakt in een annus horribilis. In een paar maanden tijd verloor ze haar werk, een vroege zwangerschap en haar broer. Die stapte als prille dertiger uit het leven. Daarna volgde een pittige diagnose en de boodschap dat kinderen krijgen niet meer kon. Er gebeurde een wonder, want Sofie raakte toch zwanger. Maar het kleine meisje kwam helaas meer dan drie maanden te vroeg, op de grens van levensvatbaarheid. Na dertig afleveringen van deze podcast rond rouw en verlies, vertelt ze nu zelf haar verhaal.

De moeder van acteur Dominique Van Malder lag in het ziekenhuis, maar mocht de volgende dag naar huis. Dat is er nooit van gekomen, want ze overleed die dag heel plots en onverwachts. Door de coronamaatregelen was het laatste contact een zwaai vanop afstand, denkend dat het gewoon een afscheid tot morgen was. Maar het was voor altijd.

Verhuizen naar het buitenland is een bewuste keuze, maar dat betekent niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn is. Het expatleven heeft zeker voordelen, maar je moet ook veel opgeven. Familie en vrienden zijn altijd ver weg, ook op cruciale momenten. Hilde volgde haar man, maar moest daardoor haar eigen professionele ambities bijstellen. Want ze vertrokken naar Roemenië, Italië en Frankrijk voor zijn job. Maar er is meer, want terwijl haar man in Roemenië was, beviel Hilde te vroeg en helemaal alleen van hun eerste kindje. Ook de administratieve rompslomp van wonen en werken in het buitenland had ze enorm onderschat.

Ze waren tien jaar samen, pas getrouwd en klaar voor een gezin. Maar na een jaar was Sharon nog niet zwanger. Uit onderzoek bleek dat het probleem bij Geoffrey lag en met geen enkele medische hulp opgelost kon worden. Het verdict was hard: 100% onvruchtbaar. Omdat hun kinderwens zo intens was, besloot het koppel een traject aan te gaan met een spermadonor.

Ze waren al een koppel sinds altijd. Toen daar een einde aan kwam, bleek er veel meer aan de hand voor Evelyn. Ze moest op zoek naar zichzelf, naar de echte Evelyn, zonder 'deel van het geheel' te zijn. Uiteindelijk werd ze een tijdlang opgenomen, om haar eigen identiteit opnieuw op te bouwen. Een moeilijke periode, omdat ze in die tijd ook niet ten volle de moeder kon zijn die ze wilde zijn. Evelyn vond steun en zuurstof in lange boswandelingen en de liefde van haar hond.